Bir odaya girdiğinizde onu yerli yerinde hissettiren şeyi çoğu zaman adlandıramayız. Ne yalnızca rengidir, ne de tek bir parçanın güzelliği. Asıl belirleyici, parçaların birbirine göre aldığı ölçüdür: masanın genişliği, dolabın yüksekliği, sehpanın masaya bıraktığı boşluk.
Makam takımı bu yüzden tek tek mobilyalardan çok, bir düzenin adıdır. Masa odanın merkezini kurar, dolap bu merkezi arkadan dengeler, sehpa ise ikisi arasındaki gerilimi yumuşatır. Oran tuttuğunda göz yorulmaz, mekân sakinleşir.
Boşluğun payı
Ölçü yalnızca büyüklük değildir. Bir yüzeyin ne kadar boşluk bıraktığı, bir kenarın nereye kadar uzandığı, bir hattın nerede durduğu da orana dahildir. Kanallı bir ön yüz ya da köprü biçimli bir ayak, doğru oranda kullanıldığında incelikli bir detaya dönüşür; abartıldığında ise gürültüye.
İyi kurulmuş bir makam odasında boşluk da bir malzemedir. Masanın arkasındaki açıklık, dolabın yanındaki nefes payı, oturma düzeninin çevresindeki serbest alan: bunların hepsi odanın ritmini belirler. Doluluk kadar boşluk da tasarlanır.
Pivotto koleksiyonundaki takımlar bu yüzden tek bir parçanın gösterisi üzerine değil, parçalar arasındaki ilişki üzerine kurulur. Amaç, bakan kişinin oranı ayrıca fark etmemesidir: her şey yerli yerindeyse, göz yalnızca huzuru görür.